Drukuj

Sulejówek

Dom w Sulejówku

sulejowek1Gdy Zgromadzenie Misyjne Służebnic Ducha Świętego obchodziło Rok Jubileuszowy czyli 100- lecie istnienia, w Sulejówku powstała nowa wspólnota Sióstr Misyjnych.

Kronika wspólnoty z Sulejówka wymienia wiele ważnych wydarzeń, na tle których zapisywano dzieje tego miejsca, a przede wszystkim historię rodziny zakonnej.
Był rok 1989. Najdostojniejszy Pasterz Kościoła to Jan Paweł II; Prymasem Polski Kardynał Józef Glemp. W Ojczyźnie dokonywały się ogromne przemiany. Skutkiem obrad „Okrągłego stołu” były pierwsze w powojennej Polsce wolne wybory do Sejmu i Senatu. Prezydentem najpierw Polski Ludowej, a potem Rzeczypospolitej Polskiej, był Generał Wojciech Jaruzelski. Jako radosną wiadomość w Kronice zapisano: „mamy Premiera! Jest nim Tadeusz Mazowiecki”.

Wrzesień 1989 upamiętniał rozpoczęcie II wojny światowej – z okazji 50-tej rocznicy wybuchu wojny w Warszawie odbył się Światowy Dzień Modlitw o Pokój z udziałem przedstawicieli różnych wyznań z całego świata; na Uniwersytecie Warszawskim uroczystość historyczna z udziałem – po raz pierwszy - przedstawicieli władz kościelnych z ks. Prymasem na czele.

Przełożoną Generalną Zgromadzenia Misyjnego Służebnic Ducha Świętego jest s. Annemarie Reisch, a Przełożoną Prowincji Polskiej – s. Małgorzata Piwczyk. Siostry Służebnice Ducha Świętego od 1921 roku są w Raciborzu na Śląsku. Mają też placówki w Nysie, w Pieniężnie na Warmii, Mielcu, Kamesznicy, w Chludowie koło Poznania, w Laskowicach Pomorskich, w Kolonowskim, w Wawelnie niedaleko Opola i w leżącej obok Sulejówka Wesołej.

„Jakże bardzo pragnę, aby Ogień zapłonął”. Bóg włożył to pragnienie w serca wielu młodych kobiet i dziewcząt. Klasztor w Raciborzu okazał się za mały, by spełniać warunki domu dla sporego wówczas nowicjatu. Siostry zaczęły poszukiwać miejsce na klasztor w okolicach Warszawy. Myślą przewodnią był charyzmat Zgromadzenia czyli misje. Dlatego bliskość Stolicy z ambasadami różnych krajów, z urzędami, z władzą kościelną, międzynarodowe lotnisko, możliwość wielorakich kontaktów międzyludzkich przemawiały za miejscem opodal Warszawy.

Rezultatem poszukiwań była posesja podeszłych w latach państwa Rumniaków w Sulejówku na tak zwanej Szkopówce, przy ulicy Wspólnej 45.  Działka była częściowo zalesiona. Na niej znajdował się dość zniszczony, jednorodzinny dom, ale zdatny do użytku na początkowy okres budowy. Akt notarialny podpisano w Otwocku w Urzędzie Notarialnym 9 czerwca 1987 roku. Odtąd własność państwa Rumniaków przeszła na rzecz naszego Zgromadzenia. Teraz nastąpił długi i uciążliwy czas załatwiania formalności urzędowych.
We wrześniu 1988 r. rozpoczęto budowę domu gospodarczego, ale od lipca trwały już wykopy pod mający powstać budynek, natomiast w sierpniu pracownicy zaczęli zalewać fundamenty pod dom gospodarczy. 12 września nadeszło wyczekiwane pozwolenie na rozpoczęcie budowy – s. Rafała Mentel. położyła pierwszą symboliczną cegłę i rozpoczęto wznoszenie ścian.  Od pierwszych prac zaangażowane w nie były nowicjuszki, mieszkające w naszych wspólnotach w Wesołej. Powstającemu dziełu towarzyszyło Boże błogosławieństwo, które spoczęło na nim modlitwą i dłońmi księdza Proboszcza z Wesołej Stefana Wysockiego. Kierownikiem budowy był inż. Norbert Świtula, a prac doglądała s. Rafała. Architektem przyszłego klasztoru został pan Grzegorz Bula z Raciborza. Przez wszystkie lata powstawania klasztoru z wszystkimi jego zabudowaniami cieszyłyśmy się pomocą i życzliwością bardzo wielu pracowników, wolontariuszy, dobroczyńców, krewnych i sąsiadów. Nieocenioną, cichą posługę spełniała s. Łucja Konkol, pukając od drzwi do drzwi wielu urzędów.
sulejowek2Gdy w lipcu 1989 roku na praktykę przyjechały nowicjuszki, mogły już zamieszkać w Sulejówku wraz z kilkoma innymi siostrami. Siostry miały małe oratorium z krzyżem i figurą „Rosa Mistica”. Wtedy już rozpoczęte były prace nad północną częścią budynku głównego, w której mieści się obecnie kaplica i aula. 11 sierpnia ks. Wysocki poświęca stacje Drogi Krzyżowej w naszym lasku, a następnie wszyscy wspólnie ją odprawiają.
I oto docieramy do wydarzenia, od którego do chwili obecnej liczy się 25 lat: 25 sierpnia 1989 roku siostra Prowincjalna, Małgorzata Piwczyk, w skromnym oratorium odczytuje dekret erekcyjny nowej wspólnoty i dokonuje wprowadzenia pierwszej przełożonej, s. Janiny Gawłowskiej. Nowej wspólnocie w Sulejówku patronować będzie Trójca Święta, której czci ma być poświęcony budujący się dom.
29 września 1989 roku o. Alfons Labuda, rektor domu Księży werbistów w Warszawie na ul. Ostrobramskiej dokonał poświęcenia kaplicy w domu gospodarczym. Nasze panie Sąsiadki z pewnością pamiętają to miejsce – mały pokój - bo tuż po poświęceniu, od 1 października, zaczęły przychodzić do nas na nabożeństwa różańcowe. Siostra Kronikarka zapisała: „Wielka radość dla nas wszystkich, że Pan Jezus zamieszkał odtąd pod jednym dachem z siostrami i stąd będzie promieniował swoją miłością i łaskami na całą okolicę”. Wkrótce przyjechał o. Edward Maciej, były misjonarz z Papui Nowej Gwinei, by pełnić tutaj posługę kapelana.

Prace budowlane trwały, a obok nich siostry pamiętały, że Jezus przyszedł ogień rzucić na ziemię i bardzo pragnie, aby on zapłonął. Rozkrzewiały ideę misyjną w okolicznych kościołach, również w parafialnym w Sulejówku, a ponieważ Zgromadzenie obchodziło 100 lecie, zaśpiewały na Mszy świętej w kościele św. Krzyża w Warszawie, transmitowanej w programie I Polskiego Radia. Odwiedzały nas misjonarki z wszystkich kontynentów świata, które witałyśmy albo żegnały na lotnisku.

Rok 1989 zapisał jeszcze jedno ważne wydarzenie: 3 listopada Ks. Kardynał Józef Glemp, Prymas Polski dokonał poświęcenia kamienia węgielnego pod rozpoczętą budowę domu głównego. Procesji do miejsca wmurowania kamienia, czyli do ściany frontowej, towarzyszył śpiew „Kto się w opiekę odda Panu swemu”.  Rok 1990 to intensywna budowa głównego domu. Kaplicę okrywa najpierw ogromna żelazna konstrukcja, na której przed zimą zdążono położyć dachówkę. Również część mieszkalna domu jest już zadaszona.  Krajem przewodzi nowy prezydent, Lech Wałęsa. Budujący się dom przez kolejne trzy lata jest warsztatem pracy dla murarzy, stolarzy, hydraulików, elektryków, malarzy, ślusarzy oraz innych fachowców i pracowników. Główne inwestycje to gaz, centralne ogrzewanie, woda, kanalizacja, na którą jeszcze długo trzeba będzie czekać.

sulejowek3Nad wystrojem kaplicy pracuje pan profesor Ernst Feindbauer z Austrii, który wcześniej odwiedził Sulejówek. Wiosenne słońce 1992 roku do kaplicy mogło już zaglądać przez kolorowe witraże, których deseń im bliżej prezbiterium, tym bardziej przechodzi w ciepłe barwy. Nie jest to przypadkowe, ale w ten sposób wyraża modlitwę Założyciela, aby „przed światłością Słowa i Duchem Łaski ustępowały ciemności grzechu i noc niewiary”.  Prawdziwe Światło: Boga – Trójcę Osób, ukaże mozaika w prezbiterium.  Teraz, w kwietniu 1992 r. fachowcy od witraży przenoszą się na frontową ścianę domu i wstawiają potrójny witraż, widoczny na trzech kondygnacjach: w holu przed kaplicą, w kaplicy rekolekcyjnej i w sali rekreacyjnej sióstr. I tym razem witraże w swej treści odnoszą się do duchowości Zgromadzenia.

W kwietniu 1992 r. Prowincja Polska ma nową Przełożoną Prowincjalną – została nią s. Aleksandra Huf. Również we wspólnocie w Sulejówku jest nowa przełożona – s. Aniela Chrzan. A dom główny powoli zaczyna spełniać warunki możliwe do zamieszkania i w maju 1992 roku cztery siostry przeprowadzają się z domu gospodarczego do pachnących jeszcze świeżym tynkiem pokoi.

Gdy w maju 1993 r. kronika ogłasza, że za 100 dni odbędzie się poświęcenie nowego klasztoru, w kaplicy na ścianie prezbiterium układana jest mozaika Trójcy Przenajświętszej. Trzy przecinające się złote kręgi wypełnione są charakterystycznymi dla trzech Osób Boskich symbolami: dłonią Boga Ojca posyłającą Ducha Świętego w postaci Gołębicy, a ta otoczona jest siedmioma ognistymi językami. Gołębica skierowana jest na Syna Bożego, bowiem z Ducha Świętego poczęło się Słowo, które stało się Ciałem i jest zarazem naszym Odkupicielem. Z kręgu Syna rozwija się krzyż, który zdominował całość mozaiki. Przedstawiony jest jako tron triumfu, otoczony kolorami czerwieni i złota. Korona cierniowa zamienia się w koronę chwały. Uwielbiony Chrystus w białej szacie przylega do krzyża w postawie królewskiej z szeroko rozpostartymi ramionami przygarniającymi do siebie cały świat. Z krzyża spływa krew Chrystusa zamieniająca się w strumienie łask rozlewające się na ołtarz, na którym ustawicznie ponawia się ofiara krzyża. Tłem dla krzyża triumfu jest fioletowy krzyż cierpienia i zadośćuczynienia – dla nas znak, byśmy pamiętali, że do chwały zmartwychwstania Chrystus przeszedł przez krainę śmierci.

6 sierpnia 1993 roku w prezbiterium ustawiono ołtarz, a w kaplicy pojawiły się ławki. Przyjeżdżają goście na uroczystość poświęcenia kaplicy i klasztoru, która ma miejsce 12 sierpnia 1993 roku. Z Rzymu przybywa Matka Generalna, s. Annemarie Reisch. Aktu poświęcenia kaplicy i klasztoru, a także konsekracji ołtarza dokonał ks. Kard. Józef Glemp, Prymas Polski. Byli licznie zgromadzeni goście, sąsiedzi, siostry. Nasze panie sąsiadki w procesji z darami przyniosły dar: monstrancję. We wspomnieniach sióstr bardzo żywym pozostał moment włożenia Pana Jezusa do tabernakulum i zapalenie wiecznej lampki, czemu towarzyszyła adoracja przy śpiewie: „Adoramus Te, Domine”. Przed błogosławieństwem końcowym ks. Prymas z towarzyszącymi osobami poświęcił klasztor, a w kaplicy prof. Feindbauer, twórca mozaiki Trójcy Przenajświętszej, objaśnił jej symbolikę.

Nowym kapelanem w naszym klasztorze zostaje o. Józef Tyczka. Już we wrześniu przez dwa dni nasz dom gości 100 osób, wśród których są Diecezjalni Duszpasterze Rodzin i przedstawiciele zespołów wychowania prorodzinnego przy kuratoriach. Niedługo potem przyjeżdżają młode małżeństwa zrzeszone we wspólnocie Emanuel. Dom jest otwarty na przyjmowanie grup chcących pogłębić życie wiary… i tak trwa do dziś: małżeństwa, kapłani, osoby konsekrowane, politycy, egzorcyści, dzieci, rodziny nowicjuszek, misjonarek, chorzy i osoby w podeszłym wieku. Odbywają się też lekcje języka angielskiego dla dzieci.

Niedługo po poświęceniu klasztoru do Sulejówka – jak to było w założeniach budowy nowego domu – na stałe sulejowek4przybyły nowicjuszki. W pierwszej grupie było ich sześć. Dwie z nich obecnie są misjonarkami w Afryce, jedna na Ukrainie, jedna w Steylu w Holandii, jedna została w Polsce. Mistrzynią nowicjatu była s. Klara Tabacka.

W październiku wciąż roku 1993 miała miejsce kolejna znacząca uroczystość: poświęcenie dzwonu. Tej pięknej czynności dokonał pierwszy ordynariusz warszawsko-praski  ks. biskup Ordynariusz Kazimierz Romaniuk. Na czas poświęcenia dzwon zdjęto z wieży i ustawiono na zewnątrz furty. Na dzwonie, darze trzech miejscowych rodzin, wyryty jest napis: „Veni Sancte Spiritus”, przyjdź, Duchu Święty.  6 lipca 1994 r. w naszej kaplicy, po raz pierwszy odbyła uroczystość złożenia pierwszej profesji zakonnej. Pierwsze śluby złożyło 6 sióstr.
Chociaż dom miał zawsze nastawienie apostolskie, czego wyrazem była prawie nieprzerwana obecność różnego pokroju grup, to my siostry, stałe mieszkanki, od początku starałyśmy się o atmosferę ciszy i skupienia, by trwać blisko Boga. W roku 1995 towarzyszyła nam refleksja nad osobą naszej współzałożycielki Marii Heleny, ponieważ
7 maja 1995 Ojciec święty Jan Paweł II ogłosił ją błogosławioną. W Sulejówku 24 maja ks. Biskup Ordynariusz Kazimierz Romaniuk odprawił uroczystą Eucharystię dziękczynną za jej beatyfikację.

Klasztor Trójcy świętej jest miejscem wielu międzynarodowych spotkań związanych z naszym misyjnym charyzmatem. Tutaj m.in. obradowała komisja „Sprawiedliwość i Pokój”, przez kilka dni gościliśmy dziennikarzy katolickich z Polski i Ameryki. Miały miejsce spotkania chińskie, których celem była pomoc Kościołowi w Chinach. Ich następstwem jest obecność w naszej wspólnocie od wielu lat sióstr z Chin z różnych zgromadzeń – od 2007 r. podejmujemy stały apostolat chiński. Od roku 1997 angażujemy się w katechezę i pracę pastoralną w parafii w Sulejówku. Ponadto jedna z sióstr jest również katechetką na terenie parafii wojskowej w Wesołej.

Rok 1998 był w Prowincji czasem zmian przełożonych. Siostrą Prowincjalną została s. Celina Wojciechowska. W maju tutejsza wspólnota przywitała s. Zdzisławę Kaczmarczyk jako swoją przełożoną, a w lipcu 1998 r. posługę mistrzyni nowicjatu przejęła s. Renata Sałamacha – obecna Prowincjalna Prowincji Polskiej. W sierpniu, po pięciu latach wiernej posługi kapelana o. Józefa Tyczki, tę funkcję przejął o. Antoni Koszorz.

Wśród wielu pięknych wydarzeń, które związane są z Sulejówkiem i naszą wspólnotą, pragniemy wspomnieć beatyfikację czterech werbistowskich męczenników lat II Wojny Światowej: o. Ludwika Mzyka, o. Alojzego Ligudę, o. Stanisława Kubistę i br. Grzegorza Frąckowiaka. Uroczystość miała miejsce 13 czerwca 1999 r. w Warszawie na Placu Piłsudskiego. Była jednym z ważniejszych wydarzeń VII Pielgrzymki Jana Pawła II do Polski – Ojciec Święty beatyfikował 108 męczenników okresu wojny. Goście, którzy przybyli z całego świata, na beatyfikację czterech Werbistów, u nas otrzymali gościnę, a niektórzy i nocleg. Ponieważ nasz dom nie mógł pomieścić gości, w posesji ustawiono duże namioty. Świętowanie miało różnorodny przebieg: były koncerty – np. ten w kaplicy, premiera filmu o nowych błogosławionych, a przede wszystkim było sympatycznym spotkaniem trzech wspólnot zakonnych założonych przez św. o. Arnolda. Wśród przybyłych gości była też ówczesna Przełożona Generalna naszego Zgromadzenia s. Agada Brand. Siostra przedłużyła pobyt w Polsce, spotykając się z wszystkimi wspólnotami- tutaj w Sulejówku z nowicjuszkami i z całą wspólnotą.
Lata mijały; jak wszędzie ludzie przychodzili i odchodzili. W 2005 roku, roku śmierci Jana Pawła II, do Pana odeszła s. Wiktoria – jedyna nasza siostra spoczywająca na tutejszym cmentarzu. Poszczególne miejsca naszych apostolatów: głównie w szpitalach, szkołach, parafiach obejmowały inne siostry. Zmieniały się przełożone. Po śp. siostrze Zdzisławie była s. Arnolda, teraz jest s. Marta. Zmieniali się również kapelani. Był o. Gerard Golla, obecnie  jest o. Konrad Keler. W zakrystii, kuchni, pralni, w ogrodzie, na furcie, przy obsłudze grup rekolekcyjnych,  przy sprzątaniu budynku co jakiś czas można widzieć inne siostry. Niektóre się uczą, niektóre dopiero przygotowują się do życia zakonnego. Wszystkie jednak chcą, by spełniło się pragnienie Jezusa, który przyszedł ogień rzucić na

Na podstawie Kroniki SSpS oprac. s. Bernarda Pogoda

Kontakt

Zgromadzenie Misyjne Służebnic Ducha Świętego
Congregatio Missionalis Servarum Spiritus Sancti (CM SSpS)
ul. Starowiejska 152,
47-400 Racibórz
tel. (0-32) 415-50-51, 415-98-09 Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Referat Powołaniowy Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Referat Misyjny Zgromadzenia Misyjnego Służebnic Ducha Świętego
ul. Starowiejska 152;
47 - 400 Racibórz
tel.32/415 95 84;
e-mail referat Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.: www.siostrymisyjne.pl
Konto Misyjne:
BGŻ 15 2030 0045 1110 0000 0061 7240 z dopiskiem "na cele Misyjne"

Intencje

wyslij