Drukuj

Dekret o heroiczności cnót Sługi Bożej Józefy Stenmanns

"Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity" (J 12,24).

Za przykładem Chrystusa, który oddał siebie, aby dać światu życie, także Sługa Boża Matka Józefa (Hendrina) Stenmanns kroczyła droga ofiary i pokory. Pracowała z wielkim oddaniem i misyjną gorliwością dla rozszerzania Królestwa Chrystusowego, zabiegając o formację sióstr Zgromadzenia Misyjnego Służebnic Ducha Świętego, którego była współzałożycielką i przełożoną.

Sługa Boża była najstarszą córką mistrza krawieckiego Wilhelma Franciszka Stenmanns i jego małżonki Anny Marii Wallboom. Hendrina urodziła się 28 maja 1852 roku w lssum, w diecezji Münster. Na drugi dzień, przez Sakrament Chrztu Św., została włączona do nowego Ludu Bożego i otrzymała imię Hendrina. Dnia 13 kwietnia 1865 roku, po dobrym przygotowaniu po względem katechetycznym i duchowym, przyjęła I Komunię Świętą, a 2 lata później Sakrament Bierzmowania.

Od szóstego do czternastego roku życia uczęszczała do szkoły, którą ukończyła z dobrym wynikiem, ku zadowoleniu swoich nauczycleli. Po ukończeniu szkoły zajęła się tkactwem, jak wielu ludzi z jej wioski, i pomagała matce w domu. Wielkoduszne zaangażowanie w pracę nie przeszkadzało jej w pielęgnowaniu zjednoczenia z Bogiem i w praktykowaniu chrześcijańskich cnót. Obojętna wobec różnych atrakcyjnych możliwości, które zazwyczaj przyciągały młode dziewczęta, Hendrina miała upodobanie w sprawach duchowych i w wypełnianiu religijnych obowiązków. Bez względu na pogodę uczestniczyła codziennie we Mszy Św. i często przyjmowała Komunię Św. Co tydzień przystępowała do Sakramentu Pokuty i umartwiała się przez praktyki pokutne.

Z radością pomagała biednym i chorym odwiedzając ich w domach, przynosząc im pociechę, a w razie potrzeby pomoc materialną. Ten rodzaj uczynków miłości bliźniego praktykowała z wielką miłością i delikatnym wyczuciem tak, że chorzy cieszyli się z jej obecności.

Gdy rosło w niej pragnienie coraz intensywniejszego zjednoczenia z Bogiem, włączyła się do III Zakonu Św. Franciszka i z wielką wiernością przestrzegała reguły, która w tym czasie była bardziej surowa. Chętnie wstąpiłaby do klasztoru, jednak miała zobowiązania wobec rodziny, które po śmierci matki (1878) stały śle szczególnie trudne.

Z pomocą przyszła jej Opatrzność Boża, na którą bardzo liczyła, której bardzo ufała: poprzez młodego Lamberta Welbers, późniejszego kapłana i misjonarza, poznała Dom Misyjny w Steylu, w Niderlandach czyli Zgromadzenie Słowa Bożego założone przez błogosławionego Arnolda Janssena. Gdy w 1885 roku odwiedziła tę wspólnotę, zapoznała się ze Sługą Bożą Marią (Heleną) Stollenwerk i Teresą Sicke, Czekały one na powstanie żeńskiego zgromadzenia misyjnego, które zamierzał założyć Arnold Janssen. Na razie pomagały Siostrom Opatrzności Bożej pracującym dla Domu Misyjnego. Hendrina Stenmanns odczuła, że jej miejsce jest wśród tych młodych kobiet, które oczekują, by rozpocząć życie zakonne. Po dojrzałej modlitwie, w uroczystość Objawienia 1884 roku, napisała do błogosławionego Arnolda Janssena i prosiła, aby przyjął ją do Domu Misyjnego jako służącą, gdyż w przyszłości pragnie mieć udział w dziele rozkrzewiania wiary.

Jej prośba została przyjęta. W dniu 12 lutego 1884 roku Sługa Boża opuściła dom rodzinny i z gorliwością, wytrwałością i radością wkroczyła na drogę wyznaczoną jej przez Pana. Zarówno ona, jak i jej towarzyszki, wykonujące ciężką pracę w kuchni, musiały ponieść wiele ofiar i doznać wielkiego ubóstwa. Powołanie Sługi Bożej było jednak tak mocne, że wszystko przyjęła z równowagą i w duchu ofiary - jak najlepiej wypełniała swoje obowiązki, gorliwie naśladowała Chrystusa i praktykowała posłuszeństwo wobec Boga i swoich przełożonych.

W dniu 14 lipca 1888 roku młode kobiety przeprowadziły się do małego domu zwanego Klasztorem pod Trzema Lipami. Rok później Arnold Janssen znalazł klasztor, w którym dnia 8 grudnia 1889 roku powstała jego druga fundacja - Zgromadzenie Misyjne Służebnic Ducha Świętego, którego przełożoną była Sługa Boża do czasu, gdy ten urząd przejęła Sługa Boża Matka Maria Stollenwerk. Dnia 17 stycznia 1892 roku otrzymała szatę zakonną oraz imię siostry Józefy. Dnia 12 marca 1894 roku, wraz z jedenastoma towarzyszkami, złożyła śluby zakonne na 7 lat. Do 1898 roku pełniła urząd asystentki, była mistrzynią postulatu, troszczyła się o organizację różnych prac i o zewnętrzne sprawy domu. Potem była przełożoną aż do śmierci. Wdniu 8 września 1901 roku złożyła śluby wieczyste.

Pełniąc swoje obowiązki wykazała umiejętność, gorliwość i roztropność, przez co dała swój wkład w założenie, umocnienie i rozwój Zgromadzenia, tak, że może być uważana za jego współzałożycielkę. Po jej śmierci błogosławiony Arnold Janssen napisał: "Ta śmierć jest twardym ciosem dla mnie, bo utraciłem jeszcze jedną pomoc, jaką Bóg postawił u mojego boku w celu założenia Zgromadzenia. Śmierć ta jest również ciężkim ciosem dla sióstr, bo utraciły dobrą matkę, której słusznie należy się tytuł Współzałożycielki Zgromadzenia Misyjnego Służebnic Ducha Świętego".

Formacja postulantek i sióstr była tą dziedziną, o którą Sługa Boża najwięcej zabiegała. Pragnęła, aby wszystkie siostry prowadziły głębokie życie wewnętrzne, posiadały ducha ofiary i były wierne Konstytucjom, aby były zjednoczone wzajemną miłością i wspaniałomyślnie angażowały się w głoszenie Ewangelii. Ponadto pragnęła, aby siostry nauczyły się języka danego narodu, by otrzymały wystarczającą informację o zwyczajach i obyczajach tych narodów, które będą ewangelizować, aby orientowały się i potrafiły wykonywać różne prace, by w przyszłości mogły sprostać trudnościom, na które napotkają w krajach misyjnych. Była zawsze jak matka, zatroskana o duchowe i materialne dobro sióstr, które zawsze otaczała dobrocią i stanowczoscią, cierpliwością i pokorą, serdecznością i wobec których była zawsze bezstronna. Ponieważ przebywała stale wśród nich, każda siostra mogła zobaczyć świetlany przykład jej życia i dlatego była bardzo ceniana i kochana przez wspólnotę.

Sługa Boża służyła Zgromadzeniu nie tylko swoją pracą, lecz także przez przykład swoich cnót, które praktykowała możliwie najlepiej. Odznaczała się zwłaszcza swoją prostą, głęboką i żywą wiarą, która stale jednoczyła ją z Bogiem, oraz gorliwą czcią do Eucharystii, Matki Najświętszej i Św. Józefa. Wykazywała szczególną miłość i cześć do Ducha Świętego, którego często prosiła o światło i moc w pełnieniu obowiązków. Lubiła się modlić słowami: "Duchu Święty, Twej miłości i uwielbieniu poświęcam całe moje życie", i powtarzała też: "Wezwanie VENI SANCTE SPIRITUS powinno być oddechem Służebnicy Ducha Świętego". Wierzyła w skuteczność modlitwy i dlatego poświęcała jej wiele czasu. Także w czasie prac fizycznych rozmawiała z Bogiem. Powtarzała: "Modlitwa jeet kluczem do wszystkich skarbów Boga; modlitwą można wszystko osiągnąć. Nie ma nic potężniejszego od modlitwy". Modliła się o to, by być bardziej wielkoduszną w służbie Bogu, Kościołowi i Zgromadzeniu, modliła się za kapłanów i osoby poświęcone Bogu, modliła się o nawrócenie grzeszników i rozkrzewienie wiary wśród ludów nie znających jeszcze Chrystusa. Oświecona wiarą rozpoznawała wolę Bożą we wszystkich rozporządzeniach przełożonych. Przyjęte przez siebie Konstytucje uważała za dar Ducha Świętego. Dlatego mawiała: "Musimy wysoko cenić naszą Świętą Regułę. Powinnyśmy ją stale czytać, aby głęboko zakorzeniła się w naszych duszach. Wystrzegajmy się ignorowania choćby najmniejszego przepisu". To, czego uczyła innych, sama wypełniała z wielką gotowością, wytrwałością i radością, przestrzegając Konstytucji i żyjąc wiernie ślubami.

W swoim oddaniu się Bogu Matka Józefa wykazała nie tylko ducha wiary, lecz również żar miłości. Kochała Pana ze wszystkich swoich myśli, z całego serca i ze wszystkich swych sił. Z miłości do Boga praktykowała samozaparcie, umartwienie, a w trudnościach pozostawała radosna i pogodna. Znajdowała radość w wypełnianiu woli Bożej, w bezustannej pracy w Jego służbie i unikaniu każdej formy grzechu i niedoskonałości. Była całkowicie oddana Bogu i Ewangelii wiedząc dobrze, że istotš przykazania Pana jest taka wzajemna miłość, jaką ON nas umiłował (por. J 15,12), praktykowała także miłość bliźniego.

Od dziecka pomagała młodszemu rodzeństwu, biednym, chorym i cierpiącym. Jako siostra zakonna była pełna wyrozumiałości, przystępna dla innych i zatroskana o swoje współsiostry, zwłaszcza o młodsze, chore i te, które wyjeżdżały do krajów misyjnych. Pragnąc wzrostu miłości modliła się z zaufaniem; "Duchu Święty, Ojcze miłości, udziel nam miłości". Z pokorą i prostotą wspierała innych duchowo i materialnie. Gdy siostry ogarnęło zniechęcenie, mówiła: "Popatrzcie na mnie: jestem niczym i nic nie umiem, ale Bóg zawsze mi pomaga". Poczucie, że jest małym narzędziem w ręku Boga, napełniło ją siłą w doświadczeniach; była pojętna nie tylko wobec woli Bożej, lecz także wobec woli przełożonych, zwłaszcza błogosławionego Arnolda Janssena, dla którego żywiła szczery szacunek.

W 1902 roku pogorszył się stan zdrowia Sługi Bożej, która cierpiała na astmę. Była oderwana od dóbr doczesnych i wypełniona tęsknotą zwycięskiej nagrody. Tak - spokojnie - przygotowywała się na ostateczne spotkanie z Bogiem. Jeśli już w dniach dobrego zdrowia była wzorem i przykładem, to tym bardziej w czasie choroby, którą znosiła z godną podziwu cierpliwością. Cieszyła się, że w ten sposób może mieć udział w męce Chrystusa. Zasnęła w Panu 20 maja 1905 roku w powszechnej, nie bezpodstawnej opinii świętości.

Pamięć o jej niezwykłych cnotach nie tylko nie zaginęła, lecz stawała się coraz bardziej żywotna, zwłaszcza w Zgromadzeniu Misyjnym Służebnic Ducha Świętego. Ponieważ opinia o jej świętości ciągle trwała, biskup z Roermond uważał za słuszne wszcząć sprawę jej kanonizacji, otwierając proces informacyjny (1950-1952), którego legalność została uznana dnia 28 lutego 1985 roku. Dekret sprawdzający jej pisma datuje się z dnia 15 maja 1956 roku. Dnia 2 kwietnia 1982 roku opublikowany został dekret o wszczęciu sprawy. Po przerwaniu procesu apostolskiego dotyczącego jej cnót Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych zarządziła badanie historyczne dotyczące Sługi Bożej i jej sprawy. Po ustaleniu "positio" czyli stanowiska, zajęto się normami dotyczącymi procesu badania jej cnót. Dnia 25 października 1990 roku, z pozytywnym rezultatem, odbyło się posiedzenie specjalne konsultorów do spraw teologii, któremu przewodniczył Prałat Antonio Petti - Promotor Wiary.

Kardynałowie i biskupi na zebraniu zwyczajnym w dniu 26 marca 1991 roku, na którym funkcję Kardynała Referenta (Sprawozdawcy) pełnił Kardynał Bernardin Gantin, uznali, że Sługa Boża Józefa (Hendrina) Stenmanns praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologiczne, kardynalne, a także wszystkie pozostałe cnoty.

Niżej podpisany Prefekt Angelo Kardynał Felici przedłożył Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II szczegółowe sprawozdanie, po czym Jego Świątobliwość zatwierdził opinię Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych i dał polecenie, by zredagować dekret o heroiczności Sługi Bożej.

Po, zgodnym z prawem, zakończeniu prac, Ojciec Święty w dniu dzisiejszym, w obecności Kardynała Prefekta, Kardynała Referenta, Sekretarza Kongregacji oraz wszystkich obecnych, oświadczył uroczyście; "Udowodniono, że Sługa Boża Józefa (Hendrina) Stenmanns, Współzałożycielka Zgromadzenia Misyjnego Służebnic Ducha Świętego, w stopniu heroicznym praktykowała cnoty teologiczne wiary, nadziei, miłości Boga i bliźniego, jak też cnoty kardynalne roztropności, sprawiedliwości, wstrzemięźliwości i męstwa, a także pozostałe cnoty".

Oprócz tego Papież dał polecenie, by opublikować dekret i włączyć go do akt Kongregacji.

 
Rzym, 14 maja Roku Pańskiego 1991

      

Angelo Kardynał Felici, Prefekt                

Eduard Nowak, Arcybiskup Tytularny z Luni, Sekretarz

Kontakt

Zgromadzenie Misyjne Służebnic Ducha Świętego
Congregatio Missionalis Servarum Spiritus Sancti (CM SSpS)
ul. Starowiejska 152,
47-400 Racibórz
tel. (0-32) 415-50-51, 415-98-09 Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Referat Powołaniowy Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Referat Misyjny Zgromadzenia Misyjnego Służebnic Ducha Świętego
ul. Starowiejska 152;
47 - 400 Racibórz
tel.32/415 95 84;
e-mail referat Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.: www.siostrymisyjne.pl
Konto Misyjne:
BGŻ 15 2030 0045 1110 0000 0061 7240 z dopiskiem "na cele Misyjne"

Intencje

wyslij